Category Archives: ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

>Ιερόσυλοι στη σπηλιά του Κατσαντώνη

>

Στο Λιθοχώρι Ευρυτανίας, σε σπήλαιο πριν περίπου ένα μήνα, αρχαιοκάπηλοι και ιερόσυλοι, αφαίρεσαν θησαυρό της περιόδου της τουρκοκρατίας, θησαυρό του Κατσαντώνη……… που μάζευε για την απελευθέρωση του Έθνους……….
Advertisements

Σχολιάστε

Filed under ΑΓΡΑΦΑ, ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

>22-4-1804: Ολοκαύτωμα Σουλιωτών στο ΣΕΛΤΣΟ

>

Από την αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας και τον Αντιπρόεδρό της κ. Χρήστο Καπερώνη, λάβαμε με e-mail το παρακάτω κείμενο, με αφορμή την επαίτειο της άνισης ιστορικής μάχης και του ολοκαυτώματος των Σουλιωτών στη Μονή Σέλτσου στις Πηγές Άρτας. 
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 207 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΙΣ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΤΟΥ 1804 ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΤΟ ΣΕΛΤΣΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 4ΜΗΝΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΗ ΠΑΣΣΑ.


ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗ ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΤΟ ΓΟΝΥ ΑΠΟΤΙΟΝΤΑΣ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ
Σ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΗΣΑΝ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΣΚΛΑΒΟΙ. 

ΔΕΝ ΛΙΠΟΨΥΧΗΣΑΝ, ΔΕΝ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΝ. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥΣ. 

<<ΑΓΝΑΝΤΕΜΑ ΣΤΟ ΣΕΛΤΣΟ >> ΣΑΝ ΠΑΣ ΔΙΑΒΑΤΗΣ , ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΣΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗ ΣΤΑΘΕΙΣ ΜΕ ΔΕΟΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΕ Η ΦΥΣΗ . 

ΦΥΛΑΚΑΣ-ΦΡΟΥΡΟΣ ΑΚΟΙΜΗΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΤΟΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΡΙΣΕ ΙΕΡΟ ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ. 

ΣΑΝ ΠΡΟΣΠΕΡΝΑΣ ΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ ΤΟΝ ΒΙΓΛΑΤΟΡΑ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙΣΕ ΤΟΝ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΑΓΕΡΩΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΤΟ ΧΑΛΑΣΜΟ


ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ – Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΩΝ

Η ΜΟΝΗ ΣΕΛΤΣΟΥ [1697] Αγνωστη μέχρι πριν λίγα χρόνια βρίσκεται Στις ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ [παλαια ονομασία ΒΡΕΣΤΕΝΙΤΣΑ]-ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΔΡΑ – σήμερα- ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ Γ. ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗΣ οφείλει τη φήμη της κυρίως στην ιστορική μάχη και τον χαλασμό που έγινε στην περιοχή της τον Απρίλιο του 1804 των Σουλιωτών[ Μποτσαραιων]

Όπως είναι γνωστό, μετά την παράδοση του Σουλίου στον Αλη Πασά με τη συνθήκη της 12ης Δεκεμβρίου τον 1803 ενα τμήμα υπό την αρχηγία του Κίτσου και Νότη Μπότσαρη με 1148 Σουλιώτες άνδρες και γυναίκες περί τα τέλη Δεκέμβρη 1803, έφθασε στην περιοχή της Μονής Σέλτσου όπου αποφάσισαν να εγκατασταθούν επειδή είδαν ότι ήταν φυσικά οχυρή και απρόσιτη γυρωθεν.

Μαζί τους πηγαν και αρκετοί κάτοικοι της ΒΡΕΣΤΕΝΙΤΣΑΣ και της γύρω περιοχής που στάθηκαν στο πλάι τους πολεμώντας μέχρι τέλους.

Στις 12 Γενάρη του 1804 οι οχυρωμένοι στη Μονή Σουλιώτες περικυκλώθηκαν από 800 Τουρκαλβανους. Στις 15 Γενάρη έγινε η πρώτη επίθεση η οποία αποκρούσθηκε από τους οχυρωμένους Σουλιώτες με σοβαρές απώλειες των εχθρων. 

Ολόκληρο το χειμώνα οι Σουλιώτες έμειναν στενά αποκλεισμένοι στο Μοναστήρι διαθέτοντας λιγοστά εφόδια που τους προμήθευαν κρυφά κυριως Βρεστενιτσιωτες και Λιασκοβιτες.

Στις 20 Απριλίου του 1804 ο Αλή Πασάς στέλνει νέες ενισχύσεις περίπου 7εως 8.000 Τουρκαλβανούς και παραγγέλλει οργισμένος στους στρατηγούς του να ξεπαστρέψουν μια «φούχτα κατσικοκλέφτες» όπως τους αποκαλούσε. Το μέλλον τους πλέον είχε κριθεί. 

Όμως παρέμειναν εκεί ,την μεθεπόμενη μέρα 22 Απρίλιου 1804 και μετά από τρίμηνη πολιορκία άσιτοι καταπονημένοι, υπεκυψαν. Οι Τουρκαλβανοί με προδοσία, εξουδετέρωσαν την αντίσταση των φυλακίων «Προφήτης Ηλίας» και « Φραξος» εισβάλοντας στο χώρο τον Μοναστηρίου. 

Στη φονική και άνιση μάχη που επακολούθησε και γενικεύτηκε, άλλοι Σουλιώτες σκοτώθηκαν και άλλοι αιχμαλωτίστηκαν , όπως ο τραυματισμένος Νότης Μπότσαρης. Άλλοι, κυρίως γυναικόπαιδα , -250- κατά τον ιστορικό, για να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών έστησαν το νέο ΖΑΛΟΓΓΟ και γκρεμίσθηκαν σε βάραθρο 300 μέτρων, αφήνοντας τα κορμιά τους στον Αχελώο.

Σ’ αυτούς που προτίμησαν να πνιγούν παρά να αιχμαλωτιστούν ήταν και η όμορφη 19χρονη Λένω ΜΠΟΤΣΑΡΗ, Για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία της οποίας, γράφτηκαν πολλά δημοτικά τραγούδια. 

Ο ΚΙΤΣΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ και 10 Σουλιώτες [40 κατά άλλους] μαζι με το 13χρονο γιο του ΠΟΛΕΜΑΡΧΟ ΜΑΡΚΟ , γλίτωσαν σε μια σπηλιά γνωστή στην περιοχή ως «Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ ΜΠΟΤΣΑΡΗ» και μετά πολλές περιπέτειες έφθασαν στην Πάργα.

ΜΙΑ ΘΥΣΙΑ- ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ που δεν μπόρεσε να χωρέσει ιστορικού νους και να κατανοήσει το μέγεθος της., αλλά και άγνωστη για πολλούς μέχρι σήμερα. Αρκεί μόνο να αναλογιστεί κανείς ότι σε μια μέρα χάθηκαν τρεις γενιές ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΩΝ.

Μια θυσία που η Τιμή και η Δόξα μένουν « άφωνες» μπροστά της και υποκλίνονται. . ΚΑΤΕΣΤΗΣΑΝ ΕΤΣΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΕΛΤΣΟΥ ΑΙΩΝΙΟ ΤΟΠΟ ΘΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ. 

ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΩΟ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ


 « Η ΦΑΛΑΓΞ [1148] ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΙΤΣΟΥ ΚΑΙ ΝΟΤΗ ΜΠΟΤΣΑΡΗ -ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ- ΒΑΔΙΖΕΙ ΠΡΟΣ ΣΕΛΤΣΟ. ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΑΛΗ ΤΡΙΜΗΝΟΝ ΑΝΙΣΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΘΥΣΙΑ. ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΦΟΔΙΑ ΑΣΙΤΟΙ ΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΞΟΔΟΝ Η ΘΑΝΑΤΟΝ ΗΡΩΟΣ. 

ΞΙΦΗΡΕΙΣ 300 ΑΚΑΛΥΠΤΟΙ ΣΑΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ ΠΛΗΝ ΓΕΦΥΡΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ. Ο ΝΟΤΗΣ ΠΙΠΤΕΙ ΜΕ 5 ΠΛΗΓΑΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΦΟΝΕΥΟΝΤΑΙ. ΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΧΟΜΕΝΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟΣ. 
ΥΠΕΡΔΙΑΚΟΣΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΗΔΟΥΝ ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ.ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΜΟΝΟ 10 ΚΑΙ Ο ΚΙΤΣΟΣ ΣΩΖΟΝΤΑΙ» 

[ΠΟΥΚΕΒΙΛ 1824 Τ. Ι. ΣΕΛ. 207-212] 


Σχολιάστε

Filed under ΑΡΓΙΘΕΑ, ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΚΑΡΔΙΤΣΑ, ΝΕΑ, ΝΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ, ΠΗΓΕΣ, ΡΑΔΟΒΥΖΙΑ

>Ρούπελ 6 Απριλίου 1941 – «Τα οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται»!!!

>

Ἐλάχιστος φόρος τιμῆς γιὰ ἐκεῖνα τὰ παλληκάρια, τότε, ἐκεῖ ψηλά…

Στὰ ἅγια χώματα τῆς Μακεδονίας μας…

Ἕλληνες, νὰ πᾶτε στὰ ὀχυρά! Νὰ μάθετε τὴν ἱστορία τους! Νὰ αἰσθανθεῖτε γιὰ λίγες στιγμὲς ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν ἡρώων!
Φιλονόη.

Το πρώτο Γερμανικό πολεμικό ανακοινωθέν της 6ης Απριλίου 1941.-
« Τα επιτεθέντα Στρατεύματά μας, προσέκρουσαν εις πείσμονα αντίστασην.
Η ικανότητα του εχθρού (Ελλήνων) για άμυνα, παραμένει αμείωτος».
Ημέρες και νύχτες διαρκή η γιγαντομαχία…΄Όλα τα εχθρικά κύματα θραύονται πάνω στην Ψυχή του ΄Ελληνα Στρατιώτη…
9 Απριλίου 1941, 17.15΄.-
Οι Γερμανοί επιστρέφουν στις θέσεις τους. Γερμανικό αυτοκίνητο με υψωμένη της λευκή σημαία, πλησιάζει τις Ελληνικές θέσεις στο κεντρικό δρόμο Κούλας-Σιδηροκάστρου… Τρεις ΄Ελληνες στρατιώτες με επικεφαλή τον Ανθ/γό Ι. Δαμιανό πήγε προς συνάντησή τους. Ο επικεφαλής Γερμανός αξιωματικός, χαιρετά τους ΄Ελληνες σε στάση προσοχής και ζητά την παράδοση του οχυρού διότι οι Γερμανοί ήδη έχουν εισέλθει στην Θεσσαλονίκη και υπεγράφη ανακωχή.
Ο Διοικητής του οχυρού, Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος απήντησε.-
«Τα οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται»!!! Ο Γερμανός αξιωματικός διαβεβαιώνει στην στρατιωτική του τιμή,πως δεν πρόκειται για τέχνασμα και ορίζει την επομένη 10η Απριλίου 1941 και ώρα 18.00΄νέα συνάντηση.
Στις 10 Απριλίου το οχυρό εγκαταλήφθηκε…
Εξερχόμενοι οι ΄Ελληνες μαχητές, απολαμβάνουν τιμές από Γερμανικό άγημα, το οποίο καλείται να επιθεωρήσει ο ΄Ελλην Ταγματάρχης!
Η Ελληνική Σημαία δεν υποστέλλετε, παρά μόνο μετά την αποχώρηση και του τελευταίου ΄Ελληνα Στρατιώτη. Τα ξήφη των αξιωματικών και τα όπλα δεν αφαιρέθηκαν!
Ο Γερμανός Ταγματάρχης, Max Wuensche , μετέπειτα Αξιωματικός των SS και Υπασπιστής του Αδόλφου Χίτλερ, απευθεινόμενος στον ΄Ελληνα Ταγματάρχη, είπε.-
«Σας διαβιβάζω τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό των ανωτέρων μου. Οι Γερμανοί αισθανόμεθα υπερήφανοι που είχαμε αντίπαλο έναν τόσο ηρωικό Στρατό».
Ο νεαρός και σκληροτράχηλος Γερμανός Ταγματάρχης, θα γράψει στο προσωπικό του ημερολόγιο…« εδώ πάνω, ακριβώς κάτω από την κορυφή στο κεντρικό σημείο του Ρούπελ, μένουμε άφωνοι! Μπροστά η κορυφή…αδύνατον να προχωρήσουμε. ΄Οποιος τολμήσει να ξεμυτίσει γαζώνεται. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι τα λίγα και με δυσκολία φτιαγμένα αυτά οχυρά, θα ήταν τόσο δυνατά και μοντέρνα!
Ποιος μπορούσε να πιστέψει ότι οι ΄Ελληνας θα μας αντιστέκονταν τόσο σκληρά, με τόσο πείσμα και ηρωισμό!».
Οι Γερμανοί δεν κράτησαν αιχμαλώτους εις ένδειξη τιμής και σεβασμού…
Σ΄ένα οχυρωματικό συγκρότημα προκάλυψης, ένας Γερμανός Ταγματάρχης,ζητά να συναντήσει τον Διοικητή του…Παρουσιάζετε αγέρωχος ο Λοχίας ΄Ιντζος! Ο Γερμανός δεν μπορεί να πιστέψει πως το οχυρό διοικείται από έναν έφεδρο Λοχία! Του λέει
«Λοχία τούτο το μακελειό είναι δικό σου έργο. Μου σκότωσες τους καλύτερους άνδρες μου. Σε συγχαίρω!» Του δίνει το χέρι και κατόπιν διατάζει την εκτέλεσή του…Πάνω από 200 επίλεκτοι Γερμανοί Καταδρομείς κείτονταν νεκροί…
Σ΄ένα άλλο παρόμοιο περιστατικό, στην παράδοση του οχυρού «Καρατάς» ο Γερμανός αξιωματικός ζητά να δει κι αυτός τον ΄Ελληνα Διοικητή…Παρουσιάζεται ένας νεαρός Ανθυπολοχαγός… Σαστισμένος ο Γερμανός Ταγματάρχης του προτάσσει το χέρι του και του λέει,«Ανθυπολοχαγέ…Σε συγχαίρω! Μου θανάτωσες 400 άνδρες!».
Ο ίδιος ο Χίτλερ, τον Μάιο του 1941, ενώπιον του Ράιχσταγκ , ομολόγησε.-
«Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διατυπώσω πως, από όλους τους αντιπάλους μας, τους οποίους αντιμετωπίσαμε, ο ΄Ελλην Στρατιώτης επολέμησεν με ύψιστον ηρωισμόν και αυτοθυσίαν και συνθηκολόγησε μόνον όταν η περαιτέρω αντίστασή του ήτο αδύνατος και κατά συνέπειαν μάταια»।
Κι ὁ Δημήτριος Ἴτσιος… Τό παλληκάρι ἀπὸ τὰ Ἄνω Πορόϊα ποὺ δὲν σεβάστηκαν…

Σχολιάστε

Filed under ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΝΕΑ

>Παπαδημητρίου Κωνσταντίνος (Ντίνος) – Ο αετός του Ραδοβυζίου…

>

Γιατρός, επαναστάτης και βουλευτής. Με την έντονη δράση του στην κοινωνία ως επιστήμονας και άνθρωπος, στην αντίσταση κατά της Γερμανών, αλλά και στην πολιτική, διέγραψε μια έντονη 40χρονη πορεία η οποία σημάδευσε την Άρτα, αλλά και τον ίδιο, από την κατοχή μέχρι και τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Γράφει ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΠΟΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο Ντίνος Παπαδημητρίου ήταν εξαίρετος άνθρωπος, μεγάλος πατριώτης, αγαπητός και ακούραστος γιατρός, ηθικός και ήπιων τόνων δημοκράτης πολιτικός. Γεννήθηκε στην Καστανιά Άρτας το 1914, γιος του δάσκαλου Νίκου Παπαδημητρίου. Τελειώνει το γυμνάσιο Άρτας και σπουδάζει ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε το πτυχίο το 1937 και γνώριζε αγγλικά και γαλλικά. Προσλαμβάνεται κατόπιν εξετάσεων στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός και εργάζεται στο αντιφυματικό ιατρείο ως πρώτος βοηθός.
Το 1938 υπηρετεί τη θητεία του, ως έφεδρος ανθυπασπιστής υγειονομικού. Το Σεπτέμβρη του 1940 επιστρατεύεται και ο πόλεμος του Οκτώβρη τον βρίσκει να υπηρετεί Ανθυπίατρος στο Λόχο Στρατηγείου της 8ης Μεραρχίας. Τον Ιανουάριο του 1941 μετατίθεται στο 15ο Σύνταγμα ως γιατρός του τρίτου Τάγματος, με το βαθμό του Υπίατρου. Βρίσκεται συνέχεια στην  πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου.
Όταν πεθαίνει ο Μεταξάς του προτείνει ο διοικητής του Λόχου Στρατηγείου να μιλήσει στους στρατιώτες για τόνωση του φρονήματος. Αρνείται λέγοντας: «Δεν παρατήρησα μεταξύ των στρατιωτών πικρίαν ή μείωσιν του φρονήματος από το θάνατο του Μεταξά».

1942: Ξεκινά την ένοπλη αντίσταση στην περιοχή

Μετά τη συνθηκολόγηση ασκεί την ιατρική στο Πέτα, αλλά και σ’ όλη την περιοχή του Ραδοβυζίου και των Τζουμέρκων. Εκμεταλλευόμενος τη διάθεση των κατοίκων για αντίσταση και ξεσηκωμό, ο φλογερός πατριώτης οργανώνει πρώτος την πολιτική οργάνωση ΑΠΟΝΑ ( Απελευθερωτική Πατριωτική Οργάνωση Νομού Άρτας), στις 20 Μάη του 1942.
Ξεκινά με κατοίκους του Πέτα και συνεχίζει στην Άρτα και σ’ όλο το νομό. Μεταξύ των μελών αρκετοί ήταν μαθητές και μαθήτριες, που πρόσφεραν ύψιστες υπηρεσίες, γιατί μπορούσαν να κινούνται ελεύθερα χωρίς να γεννούν υποψίες στον εχθρό.
Δημιουργείται και η πρώτη ένοπλη ομάδα υπό τον Ανθυπολοχαγό Γιώργο Ν. Παπαδημητρίου, αδελφό του φοιτητή της νομικής, με το ψευδώνυμο «Ραδοβύζης». Η θέση του στο Πέτα εξ αιτίας της δράσης του γίνεται επισφαλής.  Για ασφάλεια μετακομίζει στην Καστανιά την οικογένειά του και αυτός κινείται συνεχώς σ’ όλη την περιοχή.  Στις 20 Νοέμβρη του 1942 έχοντας μαζί του το πρώτο ένοπλο τμήμα, μετά τη δοξολογία υψώνει την Ελληνική σημαία και αποκηρύσσει την κυβέρνηση των Αθηνών.
Το ένοπλο τμήμα γίνεται γρήγορα Τάγμα και εντάσσεται στις δυνάμεις ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ του στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα. Έμεινε γνωστό σαν «Τάγμα Καστανιάς». Η πολιτική οργάνωση διατήρησε την αυτοτέλειά της.

1943: Συλλαμβάνεται  από τον ΕΛΑΣ

Στη διάρκεια των εμφύλιων συγκρούσεων στις 11 Νοεμβρίου του 1943, συλλαμβάνεται από τον ΕΛΑΣ και κατ’ εντολή του Άρη Βελουχιώτη μεταφέρεται στη Λαφίνα Τρικάλων, ενώπιόν του. Οδηγείται και  κρατείται στη Μεσοχώρα, στο μοναστήρι Μυροφύλλου και στη συνέχεια στο χωριό Μεζήλο της Καρδίτσας.
Από εκεί ελευθερώνεται στις 25 Μαρτίου 1944 μετά το «Σύμφωνο της Πλάκας». Γυρίζει στο Πέτα και παραμένει εκεί, απογοητευμένος από τις συγκρούσεις των δυο οργανώσεων. Ασχολείται με την ιατρική περίθαλψη των κατοίκων του χωριού που είναι σκορπισμένοι στα γύρω λαγκάδια και δάση.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών συλλαμβάνεται πάλι από αντάρτες τον ΕΛΑΣ στις 23 Νοεμβρίου 1944. Ήταν μέσα σε καφενείο του χωριού και συζητούσαν για την πολιτική κατάσταση, βέβαιος για τις δημοκρατικές εξελίξεις. Οδηγείται με τα πόδια μέσω Σαρδηνίων και ορεινού Βάλτου  στο μοναστήρι της Τατάρνας παραμένοντας κρατούμενος σε κελί…
Στις 7 Ιανουαρίου του 1945 καταδικάζεται σε θάνατο στην Άρτα από το ανταρτοδικείο. Κλίνεται στις φυλακές του κάστρου και απελευθερώνεται μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας στις 23 Φεβρουαρίου του 1945.

1945: Αρχίζει η κοινωνική –  ιατρική του δράση

Από το Μάρτη του 1945 ξανά στην ιατρική, ιδιαίτερα των παιδιών, ως επόπτης των παιδικών σταθμών της ορεινής περιοχής. Μαζί με συναδέλφους γιατρούς εξετάζουν όλα τα παιδιά της περιοχής, Τα αποτελέσματα τραγικά. Από τα 9383 ηλικίας ως 16 ετών, υγιή βρέθηκαν μόνο τα 838!
Η έκθεση που στέλνεται στους υπεύθυνους , επιφέρει άμεση αποστολή βιταμινών, φαρμάκων, παπουτσιών και ρουχισμού. Από το Φεβρουάριο του1947 ως τον ίδιο μήνα του 1949 υπηρετεί  πάλι επιστρατευμένος στον κυβερνητικό στρατό.
Δυο φορές εκλέγεται πρόεδρος του ιατρικού συλλόγου Άρτας και δυο φορές νομαρχιακός σύμβουλος διετούς θητείας το 1955 και το 1957. Στην πολιτική σκηνή εισέρχεται επίσημα το1958 ως υποψήφιος της ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή και εκλέγεται. Το ίδιο και στις εκλογές του 1963 και 1964. Το 1961 δεν εκλέγεται. Όπλο του η μεγάλη αγάπη του κόσμου στο γιατρό και άνθρωπο «Ντίνο».

1970: Η χούντα του κατάσχει το  διαβατήριο        

Στην περίοδο της δικτατορίας υπογράφει όλες τις διαμαρτυρίες των πολιτικών ανδρών της χώρας. Γνωρίζει διώξεις αυτός και η οικογένειά του. Φυλακίζεται στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος Άρτας. Το 1970 προσπαθώντας να φύγει από την Ελλάδα, τον κατεβάζουν από το καράβι στην Ηγουμενίτσα και του κατάσχουν το διαβατήριο. Το 1974 επανεκλέγεται για τέταρτη φορά βουλευτής Άρτας με τη Νέα Δημοκρατία. Το1977 δεν εκλέγεται και το1978 εγκαταλείπει την ενεργό πολιτική, μετά από σοβαρή ασθένεια. . 
Σαν γιατρός γενικής ιατρικής ήταν άριστος επιστήμονας. Άσκησε την ιατρική στο Πέτα, στην Άρτα και σ’ όλο το νομό. Δημοσίευσε πολλές αυτοτελείς μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά και έδωσε πολλές διαλέξεις κοινωνικού περιεχομένου.
Ο κόσμος που υπηρετούσε ακούραστα, πολλές φορές αφιλοκερδώς, αγαπούσε πολύ το γιατρό και άνθρωπο «Ντίνο». Σαν πολιτικός υποστήριξε τα συμφέροντα του νομού μας, προσφέροντας πολλά στον τόπο μας .Ποτέ δεν απαρνήθηκε τις δημοκρατικές πεποιθήσεις του, παρ’ όλες τις πιέσεις και διώξεις που δέχτηκε.
Για την πατριωτική του δράση έλαβε μετάλλια, πολεμικούς σταυρούς και αναγνωρίστηκε ως οπλαρχηγός Α΄ τάξεως. Η γενέτειρά του Καστανιά έστησε την προτομή  του στην πλατεία του χωριού.
Το 1976 επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου « Η εξαγορά του Βουργαρελίου και το πρόβλημά της», του δημάρχου Θεοδωρίας Γιώργου Οικονομίδη. Ήταν παππούς του από τη μητέρα του Ελένη. Το 1989 εκδίδει  το βιωματικό βιβλίο « Ιστορικές μνήμες του  Τάγματος Καστανιάς των ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ 1942-1945 νομού Άρτας». Περιέχει τη δράση της ΑΠΟΝΑ, του Τάγματος αλλά και γενικότερα στοιχεία για την αντίσταση στο νομό.
Ήταν παντρεμένος με τη Χριστίνα Λαγού από το Πέτα και είχε τέσσερα παιδιά. Το Νίκο γιατρό μικροβιολόγο, το Γιώργο γιατρό παθολόγο-καρδιολόγο, το Λευτέρη οικονομολόγο και νομικό (εκλέχτηκε και βουλευτής) και το Βαγγέλη γιατρό ακτινολόγο. Ο Ντίνος Παπαδημητρίου απεβίωσε το 2006.

Πηγή: http://www.gnomiartas.gr/afierwmata/item/643-papad

Σχολιάστε

Filed under ΑΡΤΑ, ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΚΑΣΤΑΝΙΑ ΑΡΤΑΣ, ΡΑΔΟΒΥΖΙΑ

>Χοροί Ηπείρου

>

Αυτό που χαρακτηρίζει γενικά τους Ηπειρώτικους χορούς σε ότι αφορά το ύφος ήταν οι περιορισμένες και συγκρατημένες κινήσεις. Ο τρόπος όμως εκτέλεσης διέφερε ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες. Τα βήματα των γυναικών ήταν πιο στρωτά και μικρά κι εκτελούνταν σ’ ολόκληρο το πέλμα, χωρίς ένταση, άρσεις, πηδήματα και καθίσματα. Λίκνισμα του σώματος δεν συγχωρούνταν, ενώ το κεφάλι παρέμενε σκυμμένο ως ένδειξη σεμνότητας. Επίσης δεν υπήρχαν για τις γυναίκες περιθώρια αυτοσχεδιασμού και τα βήματα έπρεπε να ακολουθούνται αυστηρά. Αντίθετα οι άνδρες χορευτές είχαν την άνεση να κινηθούν εντονότερα, να κάνουν μεγαλύτερα βήματα με αναπλάσεις και άρσεις. Επίσης το ελεύθερο δεξί χέρι του πρωτοχορευτή μπορούσε να κινείται μπρος – πίσω, τεντωμένο ή λυγισμένο και να ακουμπάει στον αυχένα ή τη μέση του. Μια τέτοια κίνηση –φυσικά- ήταν αδιανόητη για τις γυναίκες.
– Βασίλ’ αρχόντισσα
Χορός ανοιχτού κύκλου που χορευόταν σε διπλοκάγκελο ή τριπλοκάγκελο, ανάλογα με την περιοχή. Το τραγούδι αναφέρεται στην Βασίλω, κόρη του Νικολάκη Αβέρωφ από το Μέτσοβο, την οποία άρπαξαν οι κλέφτες για να την ανταλλάξουν με τόσο χρυσάφι όσο ήταν το βάρος της. Στα Τζουμέρκα χορευόταν όπως ο Συγκαθιστός Συρράκου, ενώ στα Ζαγοροχώρια με τις κινήσεις του Ζαγορίσιου συν 4 επιπλέον κινήσεις , που ήταν ίδιες με τις 4 τελευταίες κινήσεις του Ζαγορίσιου προς τ’ αριστερά.
– Μπουλονάσαινα
Αργός χορός των Ζαχωροχωριών που χορευόταν κυρίως από γυναίκες σε ανοιχτό κύκλο και με λαβή από τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες. Αναφέρεται στην αρπαγή της νύφης του γιατρού Δ.Φραγκούλη με το παιδί της Θεοφάνη, πέντε χρονών από τη συμμορία του Αποστολάκη το 1880. Τα πρώτα χρόνια το τραγούδι δεν χορεύονταν αλλά ήταν πένθιμο. Διαρθρώνεται κι αυτός σε δύο κινητικά μοτίβα, που διαχωρίζονταν και με τρεις επιτόπιες κινήσεις.
– Δόντια Πυκνά
Η μουσική του χορού διακρίνεται για τον γοργό της ρυθμό που σε δύο μέρη. Χορεύονταν από άνδρες και γυναίκες, κυρίως στην περιοχή των Ιωαννίνων. Πήρε το όνομά του από το ομώνυμο τραγούδι «Δόντια πυκνά και μαργαριταρένια». Το πρώτο μέρος του χορού σχηματιζόταν από τις 4 πρώτες κινήσεις του Παραμυθιώτικου, που επαναλαμβανόταν συνολικά οκτώ φορές, ενώ το χορευτικό μοτίβο του δεύτερου μέρους απαρτιζόταν από τις κινήσεις του συρτού στα τρία που επαναλαμβανόταν συνολικά οκτώ φορές.
– Φεζοδερβέναγας
Κυκλικός, κυρίως γυναικείος χορός, που χορευόταν σε δύο μέρη. Η λαβή γινόταν από τις παλάμες και με τα χέρια κάτω για το πρώτο μέρος, ενώ στο δεύτερο μέρος κρατούσαν τους αγκώνες λυγισμένους. Η μουσική του πρώτου μέρους ήταν οργανική ενώ του δευτέρου τραγούδι συνοδευόμενο από όργανα.
Τα βήματα ακολουθούσαν την μελωδία κι έτσι το πρώτο μέρος ήταν έξι κινήσεις επαναλαμβανόμενες επτά συνολικά φορές, ενώ το δεύτερο ήταν πιο σύνθετο και σχηματιζόταν από τρία επί μέρους κινητικά μοτίβα
– Φυσούνι
Κυκλικός χορός της Πρέβεζας που χορεύονταν κυρίως από γυναίκες, με λαβή από τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες. Το όνομά του το πήρε από κάποιον αέρα που φυσούσε στην περιοχή. Ο χορός αποτελείται από δύο κινητικά μοτίβα, οκτώ κινήσεων το καθένα, και με μερικά επιτόπια βήματα
Η μουσική του είναι πολύ χαρακτηριστική και θεωρείται από τις πιο ωραίες μελωδίες των Ελληνικών Παραδοσιακών χορών. Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι η λαβή του χορού άλλαξε πρόσφατα σε λαβή από τους ώμους, και φαίνεται πως έπαιξε σ’ αυτό ρόλο η παρουσίασή του από διάφορα χορευτικά συγκροτήματα.
– Γάιτα διπλή και μονή
Οι δύο αυτοί χοροί χορεύονταν σε ανοιχτό κύκλο από άνδρες και γυναίκες στο Πωγώνι, την Κόνιτσα, τα Ζαγοροχώρια και ορισμένα χωριά της περιοχής των Ιωαννίνων. Η ονομασία μπορεί να προήλθε από παραφθορά της λέξης «γκάιντα», ενώ το χορευτικό μοτίβο της διπλής γάιτας αποτελούταν από 8 ή 9 κινήσεις και χορεύονταν μόνο από γυναίκες στην περιοχή Δολό του Πωγωνίου. Το χορευτικό μοτίβο της μονής Γάιτας, η οποία συνοδεύονταν μόνο με οργανική μουσική σχηματιζόταν από 16 κινήσεις.
– Γκέκας
Κυκλικός χορός που χορευόταν στα Ιωάννινα, τα Ζαγοροχώρια και την περιοχή της Παραμυθιάς. Στα Ζαγοροχώρια χορευόταν όπως ο «Ζαγορίσιος», ενώ στις άλλες περιοχές ήταν χορός αυτοσχεδιαστικός. Στην περιοχή των Ιωαννίνων επικράτησε ένα μοτίβο του χορού 13 κινήσεων.
– Γιάννης Κώστα
Κατεξοχήν συρρακιώτικος χορός, που χορευόταν από άντρες και γυναίκες σ’ ανοιχτό κύκλο, διπλοκάγκελο ή τριπλοκάγκελο, με λαβή από τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγκώνες για τους δύο πρώτους χορευτές. Είχε δύο μέρη. Το χορευτικό μοτίβο του Α’ μέρους αποτελούνταν από τις 12 κινήσεις του συγκαθιστού και χόρευαν οι γυναίκες και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άντρες και στη συνέχεια το Β’ μέρος χορευόταν με τις κινήσεις του κλειδωτού. Οφείλει το όνομά του στον αγωνιστή Γιάννη Κώστα από το Κράψι Ιωαννίνων.
– Καγκελάρης
Το «Καγκελάρι» ή «Καγκελάρης» Παπαδατών Πρεβέζης χορεύεται πάνω σ’ ένα τραγούδι, χωρίς ενόργανη συνοδεία που το εκτελουν οι άντρες και οι γυναίκες χορευτές. Ο χορός παραπέμπει σε αρχαϊκές μορφές τόσο με το ρυθμικό του σχήμα (αντίσπαστος U_ , _U) όσο και με την αντιφωνία, το τραγούδισμα δηλαδή των εξαρχόντων γεροντότερων ανδρών των πρώτων στίχων και της ακόλουθης επανάληψής τους από τους υπόλοιπους χορευτές. Το χορευτικό του μοτίβο σχηματιζόταν από 5 κινήσεις που επαναλαμβάνονταν σ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού.
Ο καγκελάρης, ο οποίος χορευόταν την τελευταία μέρα ενός εξαήμερου πανηγυριού που άρχιζε στο χωριό την Κυριακή του Πάσχα και τελείωνε την Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής, οφείλει το όνομά του στα «καγκέλια», το δίπλωμα δηλαδή του χορού.
Οι χορευτές ήταν πιασμένοι θηλυκωτά από το μπράτσο και η διάταξή τους ήταν αυστηρά προκαθορισμένη, με τους γεροντότερους μπροστά, τους νεότερους να ακολουθούν και τις γυναίκες να έπονται, επίσης κατά ηλικία.
Το παράγγελμα για την αναδίπλωση του χορού δινόταν με τους στίχους του τραγουδιού και γινόταν ως εξής: Ο πρωτοχορευτής ή «καγκελάρης», μόλις δινόταν το πρόσταγμα δίπλωνε το χορό προς τ’ αριστερά και μέσα του κύκλου, έτσι ώστε οι χορευτές να έρχονται αντιμέτωποι. Με το δεύτερο παράγγελμα, ο πρωτοχορευτής δίπλωνε το χορό προς τα έξω και δεξιά, σχηματίζοντας τρεις σειρές χορευτών έτσι ώστε οι χορευτές της πρώτης σειράς να έχουν στραμμένα τα νώτα τους σ’ εκείνους της δεύτερης.
 – Καραματάτικος
Η προέλευση του ονόματος του χορού πρέπει να είναι από παραφθορά της λέξης «Καραμουρατάτες», που αναφέρεται στους παλιότερους κατοίκους μιας περιοχής ανάμεσα στο Πωγώνι και την Κόνιτσα.
Στο χωριό Ελεούσα σχηματιζόταν από ένα χορευτικό μοτίβο 8 κινήσεων προς τα δεξιά που επαναλαμβάνονταν άλλη μια φορά προς τα αριστερά. Χορευόταν επίσης και στην περιοχή Κόνιτσας
-Κλέφτες
Κυκλικός χορός που χορευόταν κυρίως στην περιοχή του Σουλίου και των Αγράφων. Είναι λεβέντικος αντρικός χορός σε τέσσερα επαναλαμβανόμενα χορευτικά μοτίβα των έξι κινήσεων το καθένα. Το τραγούδι του χορού αναφέρεται στην προσπάθεια του Αλή Πασά να εξαγοράσει τους κλέφτες δίνοντάς τους ανταλλάγματα.
Κλέφτες παλιοί
Είναι παλιότερη εκδοχή του προηγούμενου χορού, ο οποίος χορευόταν κυρίως με αυτοσχεδιασμούς, με στροφές, καθίσματα και γονατίσματα. Ενώ είναι κυρίως αντρικός χορός, στην περιοχή Ελεούσα των Ιωαννίνων χορευόταν και από γυναίκες και τότε το χορευτικό του μοτίβο περιελάμβανε επτά κινήσεις με φορά προς τα δεξιά και επαναλαμβανόταν το ίδιο με φορά προς τ’ αριστερά.
Κλέφτες (παλιοί)
Κυκλικός αργός χορός της περιοχής των Ιωαννίνων, του Ζαγοριού και των Τζουμέρκων, κυρίως αντρικός. Χορεύονταν με κινητικά μοτίβα που διέφεραν όχι μόνο από χωριό σε χωριό αλλά και από χορευτή σε χορευτή. Χόρευαν δηλαδή με ελεύθερα κινητικά μοτίβα πάνω στον ρυθμό του τραγουδιού, όπως στροφές, καθίσματα και γονατίσματα, χωρίς ν’ ακολουθούν ορισμένη σειρά, ενώ οι υπόλοιποι χορευτές ακολουθούσαν με αργά περπατητά βήματα, ή στέκονταν κατά την ώρα που ο πρώτος χορευτής αυτοσχεδίαζε στον τόπο.
– Κλειδωτός μέσα ή έξω (Κλειστός)
Κυκλικός γυναικείος και αντρικός χορός, με λαβή από τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγκώνες ή θηλυκωτά (αγκαζέ). Ονομάζεται και «μέσα έξω», διότι το χορευτικό του μοτίβο αποτελείται από 4 κινήσεις εκ των οποίων οι δύο γίνονται προς το κέντρο του κύκλου και οι άλλες δύο προς τα έξω. Όλοι οι χορευτές εκτελούσαν την ίδια κίνηση, με τους άνδρες βέβαια να μπορούν να κάνουν μικρές άρσεις του δεξιού ποδιού κατά το δεύτερο -«προς τα μέσα»- βήμα. Μερικές φορές ο χορός χορευόταν ως συμπλήρωμα κάποιου άλλου. Σήμερα η μορφή του χορού έχει αλλάξει και χορεύεται και με 5 κινήσεις, όπως φαίνεται στο σχήμα.
– Κοφτός
Ο χορός χορευόταν σε ανοιχτό κύκλο από γυναίκες και άντρες, κυρίως στα Ζαγοροχώρια αλλά και στην υπόλοιπη Ήπειρο, με λαβή απ’ τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγώνες. Πήρε το όνομά του από το απότομο σταμάτημα της μουσικής, σε κάθε φράση που επαναλαμβάνεται δύο φορές. Το χαρακτηριστικό κοινό στοιχείο αυτών των δύο φράσεων (μουσικών στροφών) είναι ότι και οι δύο καταλήγουν απότομα – κοφτά, απ’ όπου και το όνομα του χορού.
Οι χορευτές ακολουθώντας αυτή την μουσική ιδιομορφία σταματάνε κι αυτοί, αφήνοντας πολλές φορές απότομο επιφώνημα και κάνουν μια παύση τετάρτου όμοια με την μουσική. Οι κινήσεις του είναι οι 6 κινήσεις του συρτού στα δύο που επαναλαμβάνονται συνολικά 3 φορές συν μια φορά οι τρεις πρώτες, ενώ στην τελευταία τέταρτη κίνηση, το αριστερό πόδι πατούσε με δύναμη και με όλο το πέλμα κοντά στο δεξί στην προσοχή.
– Ο Μενούσης
Κυκλικός χορός που χορευόταν σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ηπείρου από άνδρες και γυναίκες με λαβή από τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες. Αποτελείται από 10 κινήσεις που επαναλαμβάνονταν σ’ όλη τη διάρκεια του χορού και διαφοροποιούνταν από περιοχή σε περιοχή.
– Είμαι μικρό το μαύρο
Το χορευτικό μοτίβο του χορού αποτελούνταν από 5 κινήσεις που χορεύονταν απ’ όλους τους χορευτές και επαναλαμβανόταν σ’ όλη την διάρκεια του χορού, άλλοτε προς τη φορά και άλλοτε αντίθετα προς αυτήν. Χορευόταν από άνδρες και γυναίκες με λαβή αγκαζέ. Τα βήματα πήγαιναν εναλλάξ προς τη φορά του χορού με εκκίνηση από το αριστερό. Στο πέμπτο βήμα το αριστερό πόδι πατούσε αντίστροφα, με το μπροστινό τμήμα του ταρσού και λίγο προς το κέντρο του κύκλου.
– Τρεις μιμικοί Ηπειρώτικοι χοροί
Πώς το τρίβουν το πιπέρι
Κυκλικός αντρικός μιμικός χορός. Χορεύονταν στα οικογενειακά γλέντια και στους γάμους, κυρίως τις πρωινές ώρες, όταν ορισμένοι έρχονταν σε μεγάλο κέφι. Στο χωριό Πράμαντα χορεύονταν και στο χοροστάσι τις Απόκριες, μετά το δημόσιο χορό των πανηγυριών, όταν αποχωρούσαν οι γυναίκες και οι περισσότεροι από τους άνδρες, εξαιτίας ακριβώς του ότι θα άρχιζε ο χορός αυτός, ο «τριβυτός», όπως τον ονόμαζαν. Ο χορός ξεκινούσε με συρτό στα τρία. Στην συνέχεια εκτελούσαν μιμικές κινήσεις περιγράφοντας τις κινήσεις των καλογέρων προκειμένου να τρίψουν το πιπέρι και μπορούσε να γίνει πολύ αθυρόστομος τόσο στα λόγια όσο και στις κινήσεις. Αν κάποιος από τους χορευτές δεν συμμορφώνονταν προς τις επιταγές του τραγουδιού, εξαναγκαζόταν να το κάνει πάντοτε από τον τελευταίο χορευτή που γύριζε ανάμεσά τους και τους απειλούσε με την γκλίτσα που κρατούσε στο χέρι. Στο δεύτερο μέρος εκτελούσαν δύο φορές τις κινήσεις του καλαματιανού.
Λιποθυμιάρικος ή Χορός της νύφης
Ήταν κι αυτός κυκλικός μιμικός χορός, αλλά συγχρόνως και περιγελαστικός. Χορευόταν από τους άνδρες σ’ όλη την Ήπειρο, κυρίως στους γάμους, τις πρωινές ώρες. Το χορό αποτελούσαν δύο εναλλασσόμενα μέρη. Το πρώτο χορεύονταν απ’ όλους τους χορευτές σαν συρτός στα δύο (συνολικά έξι φορές) ενώ το δεύτερο είχε ελεύθερο μελωδικό σχήμα και χορευόταν μόνο από τον πρωτοχορευτή. Αυτός προσποιούταν ότι λιποθυμούσε – όπως πάθαιναν πολλές φορές οι νύφες- και οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν.
Ο Γανωτής
Μιμικός χορός της τέχνης του καλατζή, που χορευόταν μόνο από άνδρες στους γάμους και συνήθως τις πρωινές ώρες. Χωριζόταν σε δύο μέρη: Το πρώτο χορεύονταν όπως ο Φεζοδερβέναγας (συνολικά τρεις φορές) και το δεύτερο που είχε ελεύθερο μελωδικό σχήμα, ο πρωτοχορευτής μιμούνταν τις κινήσεις του γανωτή. Η μετάβαση από τον ρυθμικό χορό στην μίμηση γινόταν με το παράγγελμα «γανωτή κατέβα κάτω» που δινόταν από τους στίχους του τραγουδιού.
– Σιαμάντακας ή Οσμάντακας (= Οσμάν Αγάς)
Αυτσχεδιαστικός κυρίως χορός που χορευόταν από άνδρες και πήρε τ’ όνομά του από το ομώνυμο τραγούδι. Είναι αργός χορός, που μερικές φορές ακολουθούσε και κάποια συγκεκριμένα χορευτικά μοτίβα, τα οποία εντάσσονταν στο πλαίσιο του αυτοσχεδιαστικού του χαρακτήρα. Τα μοτίβα αυτά ήταν οκτώ ή εννέα κινήσεων όπως φαίνονται στο σχήμα.
– Παλαμάκια
Κυκλικός χορός που χορευόταν στα Ζαγοροχώρια και τα Τζουμέρκα από άνδρες και γυναίκες. Ο χορός είναι πολύ εύθυμος, και χορευόταν κυρίως στις περιστασιακές εκδηλώσεις (γάμοι, βαφτίσεις, φιλικά γλέντια). Αποτελείται από δύο μέρη εκ των οποίων το πρώτο βασίζονταν στον συρτό στα δύο ενώ το δεύτερο είχε πέντε κινήσεις : δύο των ποδιών και τρεις των χεριών (παλαμάκια). Απ’ αυτό βγήκε και το όνομα του χορού. Στην διπλανή εικόνα φαίνονται τα βήματα το α΄ μέρους.
Σήμερα ο χορός χορεύεται σπάνια στα πανηγύρια ή τα γλέντια, αλλά λόγω της χάρης την οποία αποπνέει είναι ο αγαπημένος χορός των διάφορων συλλόγων που δίνουν παραστάσεις προσπαθώντας να διατηρήσουν ζωντανή την παράδοση.
– Πάπιγκο
Γυναικείος κυρίως χορός, με λαβή από τις παλάμες. Αναφέρονταν στον μικρό μαχαλά του Πάπιγκου, ενός από τα 44 χωριά του Ζαγοριού. Στην βρύση που αναφέρεται στο τραγούδι πήγαιναν μετά από κάθε γλέντι οι γλεντζέδες και έπιναν κρύο νερό τρώγοντας τις περίφημες Ζαγορίσιες πίτες. Χορευόταν κι αυτός σε δύο μέρη εκ των οποίων το πρώτο είναι το απλούστερο και το δεύτερο πιο σύνθετο.
– Παραμυθιώτικος
Κυκλικός γυναικείος και αντρικός χορός της περιοχής της Παραμυθιάς απ’ όπου πήρε και το όνομά του. Χορεύεται με γρήγορη οργανική μουσική, σε δίσημο ρυθμό και σε μέτρο 2/4. Ο χορός αποτελούταν από δύο χορευτικά μοτίβα των 6 κινήσεων. Η λαβή των χεριών ήταν από τις παλάμες με τα χέρια τεντωμένα κάτω για το πρώτο μοτίβο και με λυγισμένους τους αγκώνες για το δεύτερο.
– Η πέρδικα
Χορός οκτώ ανισόχρονων κινήσεων που χορευόταν σ’ ανοιχτό κύκλο, διπλοκάγκελο ή τριπλοκάγκελο, με λαβή από τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγκώνες. Στο χωριό Κήποι, χορευόταν μόνο από γυναίκες και το χορευτικό του μοτίβο αποτελούταν από 10 κινήσεις.  Ο χορός χορευόταν σε ανοιχτό κύκλο από γυναίκες, κυρίως στα Ζαγοροχώρια με λαβή απ’ τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγώνες. Το τραγούδι αναφέρεται στον αγωγιάτη Ρόβα και ανάγεται στην εποχή της μεγάλης αποδημίας των Ζαγορίσιων σ’ όλατα μέρη του κόσμου. Αποτελούνταν από δύο εναλλασσόμενα μέρη που χορεύονταν σε δίσημο ρυθμό.
– Ρόβας
Το πρώτο μέρος είναι το μοτίβο του Καλαματιανού ενώ το δεύτερο μέρος (βλ.σχ.) αποτελείται από 16 βήματα εκ των οποίων τα οκτώ γίνονται προς την φορά του χορού και τα άλλα αντίθετα.. Στην επανάληψη η φορά αυτή αντιστρεφόταν.
Μια παραλλαγή του χορού αυτού είναι και ο Λάμπρος8 Ο χορός αυτός χορευόταν κυρίως στην περιοχή της Τσαμουριάς σε ανοιχτό κύκλο με λαβή από τις παλάμες και τους αγκώνες λυγισμένου
– Συγκαθιστοί χοροί
Συγκαθιστός Μετσόβου
Χορευόταν από άνδρες και γυναίκες, ελεύθερα, κι όχι σε κύκλο, πράγμα σπάνιο για τα ήθη των Ηπειρωτών. Οι χορευτές, αντίθετων φύλων, που ήταν πάντοτε στενοί συγγενείς γιατί το αντίθετο θα παρεξηγούνταν, πλησίαζαν και χόρευαν ζευγάρια αντικριστά. Πήρε το όνομά του από το ελαφρό συγκάθισμα των χορευτών. Στο Μέτσοβο ξεκινούσαν το πανηγύρι με τον χορό αυτό για να δημιουργήσουν κέφι, ή τέλειωναν για να μπορέσουν να χορέψουν όσοι δεν πρόλαβαν. οι γυναίκες τοποθετούσαν τα χέρια τους είτε και τα δύο σε μεσολαβή, είτε το αριστερό στη μεσολαβή και το δεξί στην τσέπη. Οι άντρες κινούσαν τα χέρια τους ελεύθερα και μπορούσαν να παραλλάζουν το χορευτικό μοτίβο με στροφές και καθίσματα.
Ανάλογα με το τραγούδι που συνόδευε το χορό, παράλλαζαν και οι κινήσεις. Συνήθως άρχιζαν με το τραγούδι «Άιντε μωρ’ μηλιά» που χόρευαν με 8 κινήσεις και συνέχιζαν και με τις άλλες παραλλαγές του.
Συγκαθιστός Συρράκου
Αυτός ήταν ένας χορός κατ’ εξοχήν γαμήλιος. Ποτέ δεν χορεύονταν σε δημόσιο χορό, στα καφενεία ή στα πανηγύρια. Στους γάμους, κάθε παρέα που σηκώνονταν να χορέψει άρχιζε συνήθως με συγκαθιστό, για να δημιουργηθεί το ανάλογο κέφι. Χορευόταν από άνδρες και γυναίκες σε πεντάσημο ρυθμό, ελεύθερα και όχι σε κύκλο και με διαφορετικό τρόπο ερμηνείας για κάθε φύλο. Το χορευτικό μοτίβο του σχηματιζόταν από 9 ή 12 κινήσεις, κι αυτό γιατί τις πρώτες 3 κινήσεις εκτελούσαν οι χορευτές άλλοτε μία φορά κι άλλοτε δύο. Μετά τον «συγκατστό», η διάρκεια του οποίου εξαρτιόταν από το κέφι των συμμετεχόντων, το γύριζαν στο συρτό στα δύο.
– Συρτός στα δύο (Πωγωνίσιος)
Ο χορός αυτός χορευόταν σε ανοιχτό κύκλο, διπλοκάγκελο, τριπλοκάγκελο ή τετραπλοκάγκελο, ανάλογα με την περιοχή, από χορευτές που έκαναν την ίδια κίνηση. Ήταν ο πιο διαδεδομένος χορός αφού οι περισσότεροι χοροί της Ηπείρου κατέληγαν σ’ αυτόν. Ονομάζεται και Πωγωνίσιος. Με το χορευτικό του μοτίβο χορεύονται κι άλλοι χοροί, όπως η «Γενοβέφα», τα «Κλάματα», ο «Χειμαριώτικος», το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» που συναντήσαμε και παραπάνω κλπ. Η θέση των χορευτών στο διπλοκάγκελο ή τριπλοκάγκελο (δύο εσωτερικοί κύκλοι γυναικών και ένας εξωτερικός ανδρών) δεν εξαρτιόταν από την ηλικία ούτε την κοινωνική τους τάξη και είναι ένας τρόπος χορού που συναντιέται και στην ευρύτερη Βαλκανική περιοχή
– Συρτός στα τρία
Είναι ο χορός που πρωτομάθαιναν όλοι σε μικρή ηλικία γιατί έχει αργό τέμπο και απλά βήματα. Χορευόταν, όπως και σήμερα και σ’ άλλες περιοχές της Ελλάδας, τη Θεσσαλία, τη Δυτ. Μακεδονία τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο. Μπορεί να χορευτεί και μόνο με τραγούδι, χωρίς την συνοδεία μουσικών οργάνων. Τα πιο συνηθισμένα τραγούδια που χρησιμοποιούσαν ήταν τα «Παιδιά της Σαμαρίνας», το «Γιάννη μου το μαντήλι σου» κλπ. Η λαβή των χεριών γίνεται από τις παλάμες και με λυγισμένους τους αγκώνες για τους δύο πρώτους χορευτές και κάτω χαμηλά για τους υπόλοιπους. Σήμερα ο χορός εξακολουθεί να χορεύεται, με πιο γρήγορο όμως ρυθμό και με περισσότερο απελευθερωμένες κινήσεις τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άνδρες, όπως άλλωστε συμβαίνει και με όσους άλλους παραδοσιακούς χορούς εξακολουθούν να επιβιώνουν.
– Στη βρύση στα Τσερίτσαινα
Το τραγούδι που συνόδευε το χορό εξυμνούσε την παληκαριά των Σουλιωτών και χορευόταν από άνδρες και γυναίκες στην περιοχή «Λάκα Σούλι» με λαβή από τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες. Πρόκειται κι εδώ για ένα είδος «διπλού» χορού, αποτελείται δηλαδή από δύο διαφορετικά χορευτικά μοτίβα τα οποία εναλλάσσονται καθ’ όλη την διάρκεια του χορού. Το πρώτο μέρος χορεύονταν ως συρτός στα τρία ενώ το δεύτερο μέρος αποτελούνταν από έξι κινήσεις του πρώτου μοτίβου του παραμυθιώτικου που επαναλαμβανόταν συνολικά 5 φορές, ενώ στο τέλος της μουσικής έκαναν μία ακόμα κίνηση, ερχόμενοι σε στάση προσοχής, για να κλείνει ο χορός μαζί με τη μουσική.
– Τσίντζιρας (Κοφτός)
Παραλλαγή του προηγούμενου χορού που χορευόταν σε ανοιχτό κύκλο, ή διπλοκάγκελο από άνδρες και γυναίκες, στα Ζαγοροχώρια και στην περιοχή των Ιωαννίνων. Το όνομα τσίντζιρας σημαίνει τζίτζικας και είναι άγνωστο για πιο λόγο επικράτησε να ονομάζεται έτσι ο χορός. Σε ότι αφορά το ρυθμό, την μελωδία και το μέτρο, είναι ίδια με του «κοφτού» εκτός από ορισμένες μελωδικές παραλλαγές. Η διαφορά τους έγκειται στον αντίθετο ρυθμό των κινητικών μοτίβων καθώς και στην θέση των γρήγορων κινήσεων, οι οποίες στον «Τσίντζιρα» γίνονται στον πρώτο χρόνο του κάθε μέτρου των 2/4.
– Ξενιτεμένο μου πουλί
Αργός κυκλικός χορός που χορευόταν ιδιαίτερα σ’ όλη την Ήπειρο. Τα λόγια του τραγουδιού αναφέρονταν στην μεγάλη πληγή της Ηπείρου, τον ξενιτεμό και για το λόγο αυτό ήταν πολύ δημοφιλές. Τόσο το τραγούδι όσο και ο χορός έχουν πολύ αργό ρυθμό, με συνεχείς συγκοπές της μελωδίας και των φωνητικών, που υπογραμμίζουν έναν θλιβερό λυγμό νοσταλγίας για τον ξενιτεμένο.
– Γιατρός
Είναι ένας πρόσφατος χορός που καθιερώθηκε μεταπολεμικά και χορεύεται από άνδρες και γυναίκες, με λαβή απ’ τις παλάμες και λυγισμένους τους αγκώνες. Πήρε τ’ όνομά του από τα λόγια του τραγουδιού «Δεν’ μπορώ μανούλα μ’ δεν μπορώ, αχ σύρε να φέρεις το γιατρό». Χορεύεται σε 11 κινήσεις εκ των οποίων οι 6 πρώτες είναι του συρτού στα δύο και οι επόμενες πέντε, οι πέντε πρώτες του ίδιου χορού.
– Ζαγορίσιος
Χορεύονταν σε ανοιχτό κύκλο από άνδρες και γυναίκες. Η λαβή των χεριών ήταν από τις παλάμες με λυγισμένους τους αγκώνες ή θηλυκωτά. Το χορευτικό του μοτίβο σχηματιζόταν από 16 κινήσεις που επαναλαμβανόταν σ’ όλη την διάρκεια της μουσικής. Συνοδευόταν είτε από οργανική μουσική είτε με μουσική και τραγούδι, όπως «ο Κωσταντάκης», η «Αλεξάνδρα» το «Πουλάκι» ή τη «Βεργινάδα» που έχει μεταφορική σημασία και εννοεί τη λυγερόκορμη κόρη. Μετά το Ζαγορίσιο το γύριζαν συνήθως σε τσάμικο ή συρτό στα δύο.
Πηγή: http://topaliatzidiko.blogspot.com/2009/10/blog-post_1538.html 

Σχολιάστε

Filed under ΑΡΤΑ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΝΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ

>Πατήρ Μητροφάνης – ο νέος κτήτορας της Ροβέλιστας

>

Ο Πατήρ Μητροφάνης (Κωνσταντίνος Μιτσιλής), γεννήθηκε στην Αμφιλοχία στις 15 Μαΐου του 1918. Ήταν ο τέταρτος από τα 8 παιδιά της οικογένειας Σπύρου και Ειρήνης Μιτσιλή, φοίτησε μέχρι την 3η γυμνασίου. Ο Κωνσταντίνος υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στο Πεζικό 1938-39. Συμμετείχε στον πόλεμο το 1940-41 και στην εθνοφυλακή 1945-46.

Το 1951 με την υποστήριξη του ηγούμενου Ι.Μ. Κηπουραίων Ληξουρίου Κεφαλληνίας και με τη σύμφωνη γνώμη του Αρτινού Μητροπολίτη Σεραφείμ(μετέπειτα Αρχιεπισκόπου), χρήζεται μοναχός στις 13 Απριλίου 1951. Μετά από 2 μήνες παραμονής του κοντά στον Ηγούμενο π. Γεράσιμον, εστάλη ως Οικονόμος στην Ιερά Μονή Ροβελίστης, που απείχε 4 ώρες με τα πόδια από τους Μελάτες. Η Ιερά Μονή αυτή ήταν αφρόντιστη και ο ίδιος γράφει με πολλή πικρία: «Όταν έφτασα εδώ στις 5 Ιουνίου 1951 βρήκα μόνον ένα αυγό και ένα κιλό καλαμποκίσιο αλεύρι. Παντού ερείπια και δυσωδία. Στον αυλόγυρο ζώα αφρόντιστα… Όλοι αρπάζανε και όλοι ήθελαν να με εκμεταλλευτούν […] Ήμουν άπειρος και διέπραξα πολλά σφάλματα αφού στην αρχή εμπιστευόμουν τους πάντες. […]
Στις 24 Απριλίου 1952 ημέρα Πέμπτη έλαβε το Αγγελικό Σχήμα στην Ι.Μ. Μελατών και πήρε το όνομα Μητροφάνης που είχε ο γέροντας του πνευματικού του. Στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους ανέλαβε Υπεύθυνος της Ιεράς Μονής Ροβελίστης και στις 26 Δεκεμβρίου μετά τα Χριστούγεννα ετελέσθη Θ. Λειτουργία και εξεφώνησε τον πρώτο λόγο, κατά τον οποίο «γνωστοποίησε στο πλήθος των προσκυνητών την παραλαβή της διαχείρισης και τον Ιερό σκοπό της Ι. Μονής».
Στις 15 Ιουλίου του ίδιου έτους χειροτονείται Πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Σεραφείμ Τίκα.
Το 1965 η Ι.Μ. Ροβελίστης μετατρέπεται σε γυναικεία. Πρώτη ηγουμένη η αδερφή του, Ανδριανή, η οποία τον είχε ακολουθήσει στο μοναστήρι από το 1953 και είχε αναλάβει μαζί του το έργο αναστύλωσης των κτηριακών εγκαταστάσεων. Παρέμεινε έως τις 11 Οκτωβρίου 1996 Πνευματικός Πατέρας, όπου λόγω προβλήματος καρδιάς, εκοιμήθει οσιακώς. Είναι ο νέος κτήτορας του Καθολικού και των άλλων κτηριακών εγκαταστάσεων, οι οποίοι, λόγω των σεισμών του 1965 υπέστησαν ανεπανόρθωτες ζημιές.

Σχολιάστε

Filed under ΑΡΤΑ, ΒΕΛΕΝΤΖΙΚΟ, ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΕΛΛΑΔΑ, ΗΠΕΙΡΟΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΝΕΑ, ΝΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ, ΡΑΔΟΒΥΖΙΑ

>Σοβαρό στατικό πρόβλημα στη θολοδομία του καθολικού της Ι.Μ. Σέλτσου

>

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΜΠΟΛΗ

Αρχιτέκτων Μηχανικός ΕΜΠ – Αναστηλώτρια MA in Conservation Studies IoAAS, University of York, UK
Έκτορος 9, Βριλήσσια 152 35, Αθήνα    
τηλ. 210-6132821, 210-6138185,  κιν. 6944-849909     fax. 210-6135071,         email : akamboli@geammnimeio.gr
Προς την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Άρτας                    Βριλήσσια, 12 Απριλίου 2010

Θέμα :            Συνέχιση Έργου «Συντήρηση και Αποκατάσταση Καθολικού Ιεράς Μονής Σέλτσου»
Από αυτοψίες που πραγματοποίησαν οι επιβλέποντες του Έργου «Συντήρηση και Αποκατάσταση Καθολικού Ιεράς Μονής Σέλτσου» κατά τη διάρκεια των προεργασιών συντήρησης (στερέωση ετοιμόρροπων τμημάτων, τοποθέτηση γαζών, σφράγιση ρωγμών κλπ) των σημαντικών τοιχογραφιών του μνημείου, που έγινε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2009 από συνεργείο ειδικών συντηρητών, και αργότερα κατά την πρόοδο των εργασιών στερέωσης του μνημείου διαπιστώθηκε η ύπαρξη σοβαρού ρήγματος που ξεκινά από την κόγχη του ιερού του ναού και προχωρεί στη θολοδομία της ανατολικής καμάρας, του ψευδοτρούλλου και, διακλαδιζόμενο σε μικρότερες ρωγμές, καταλήγει μέσω της δυτικής καμάρας στο δυτικό τοίχο του κυρίως ναού. Το μέγεθος και η σοβαρότητα του ρήγματος δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί παρά μόνο μετά τις προεργασίες συντήρησης των τοιχογραφιών, οπότε απομακρύνθηκαν οι νεώτερες πρόχειρες σφραγίσεις του, και χωρίς παρατήρηση από κοντά από το ύψος των ικριωμάτων.
Κατόπιν των ανωτέρω κρίνεται απαραίτητη η ολοκλήρωση της, ούτως ή άλλως, προβλεπόμενης από την εγκεκριμένη από το ΥΠΠΟ Μελέτη Συντηρήσεως, Αποκαταστάσεως και Διαμορφώσεως του Περιβάλλοντος  Χώρου της Ιεράς Μονής Σέλτσου, ενεμάτωσης του εναπομένοντος τμήματος των τοίχων του μνημείου  (αετώματα ανατολικής και δυτικής πλευράς και τοίχοι ψευδοτρούλλου), προκειμένου να διασφαλισθεί η στερέωση αυτών καθώς και της ρηγματωμένης θολοδομίας του ναού.       
                                                                                                   Με τιμή
Αναστασία Καμπόλη

Σχολιάστε

Filed under ΑΡΤΑ, ΔΗΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΕΙΔΗΣΕΙΣ, ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΝΕΑ, ΝΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ, ΠΗΓΕΣ, ΡΑΔΟΒΥΖΙΑ